Elise van 2 prikt voorzichtig in haar oliebol en vraagt: "Zit hier zout in?"

Na papa's "Ja" pakt ze de oliebol op. Schudt ermee naast haar oor. Luistert aandachtig.

"Ik hoor niks," zegt ze verwonderd.

Schattig toch?

Vanochtend dacht ik eraan. En ik bedacht ineens: met je content doe je vaak hetzelfde als Elise met die oliebol.

Je schrijft een blog en leest hem tien keer over. Schudt eraan. Luistert of je wel genoeg expertise hoort rammelen. Of er wel voldoende waarde in zit. Of het wel professioneel genoeg klinkt.

Schudden voor gebruik

Als je niks hoort — geen duidelijk gekletter van vakkennis, geen hoorbare bewijzen van je kunde — dan denk je dat er iets mis is. Dan ga je meer toevoegen. Meer feiten. Meer cijfers. Meer bewijs dat je weet waarover je het hebt.

Misschien voeg je een rits wetenschappelijke studies toe (uiteraard mét asterisken naar een bronnenlijst). Of een citaat van een beroemdheid uit je vak. En anders wel een grafiekje dat aantoont dat jouw aanpak echt heus werkt.

Niet omdat het verhaal erom vraagt.

Maar omdat je denkt dat het anders niet genoeg is.

Je begint te schrijven zoals je denkt dat het hoort. Zoals anderen het doen. Zodat het ‘professioneel overkomt’.

En voor je het weet, klinkt je tekst niet meer als jou.

Kwaliteit is net zout

Het beste wat je te bieden hebt, is niet het lawaai dat je maakt. Het zijn niet de indrukwekkende woorden die rammelen als je schudt.

Het is wat zit opgelost in je verhaal. Wat vermengd is met wie je bent. Wat onderdeel is geworden van hoe jij naar de wereld kijkt.

Jouw jaren ervaring, je kennis, je intuïtie zitten er niet in als losse brokken die je kunt horen rinkelen. Ze zitten erin als zout in een oliebol: onzichtbaar, maar bepalend voor de smaak.

Het is wat je content zijn kracht geeft.

Leg niet omstandig uit dat je tien jaar ervaring hebt. Je lezer proeft het aan hoe je een probleem benoemt. Aan de nuance in je woorden. De manier waarop je een vraag stelt. De voorbeelden die je kiest.

Probeer ook niet opzichtig te bewijzen dat je weet waarover je praat. Dat blijkt vanzelf uit hoe je kijkt, wat je ziet, wat je deelt. Uit de vanzelfsprekendheid waarmee je complexe dingen simpel maakt. Uit de herkenning die je creëert.

Wat er gebeurt als je blijft schudden

Elke keer dat je aan je tekst schudt, voeg je iets toe wat er niet hoort. Een extra alinea die eigenlijk overbodig is. Een zin die te nadrukkelijk klinkt. Een woord dat niet van jou is.

Je denkt dat je je content beter maakt. Steviger. Professioneler.

Maar wat je eigenlijk doet, is de smaak verdunnen.

Hoe meer je toevoegt om te bewijzen dat je goed bent, hoe minder je jezelf wordt. En hoe minder het voelt als iets wat juist jij te vertellen hebt.

En je lezer... die voelt het.

Niet dat je te weinig expertise zou hebben. Niet dat je tekst te kort zou zijn of te simpel. Maar dat er iets ontbreekt.

Jij.

Vertrouw op wat erin zit

De volgende keer dat je aan het schrijven bent en je begint te twijfelen of er wel genoeg kwaliteit in je tekst zit?

Stop met schudden.

Vertrouw erop dat wat jij hebt meegemaakt, geleerd en begrepen, al opgelost zit in je woorden. Dat het onderdeel is geworden van wie je bent en hoe je vertelt.

Eerlijke content smaakt naar jouw ervaring, jouw visie, jouw manier van denken.

En dat is precies wat je lezer zoekt.

Niet iemand die indruk maakt. Niet iemand die bewijst hoe goed hij is. Maar iemand die begrijpt. Iemand die ziet wat zij ziet. Iemand die woorden geeft aan wat je lezer voelt, maar niet kan benoemen.

De smaak van jou

De beste content smaakt naar jou.

Dat zit in hoe je begint. In wat je weglaat. In de stilte tussen je woorden.

Het zit in je eerlijkheid. In je twijfel. In de manier waarop je toegeeft dat je ook niet altijd weet hoe het moet.

Het zit in de kleine dingen die je opmerkt. In de verbanden die je legt. In de vanzelfsprekendheid waarmee jij iets uitlegt, waardoor bij je lezer het kwartje valt.

Dat is jouw zout. Dat is wat jouw content zijn smaak geeft.

En daar hoef je niet aan te schudden om te weten dat het goed is.