Peter staat bij het aanrecht, muesli-blik in z'n handen. Hij schudt. Kijkt in z'n kom. Schudt nog een keer. "Dit werkt niet", zegt ie geïrriteerd.

"Wat werkt niet?"

"Dat schepje van jou. Dat zit in de weg."

Ik loop naar hem toe. Daar zie ik het: mijn blauwe maatschep, keurig in het blik. Met z'n ene hand schudt Peter de muesli uit, terwijl hij met z'n andere hand probeert het schepje tegen te houden.

"Gebruik het schepje dan", zeg ik.

"Nee, daar kan ik niet goed mee doseren."

Ik moet lachen. Hard lachen. Want we hebben het over een maatschep. Een ding dat letterlijk is ontworpen om mee te doseren. Maar Peter schudt al jaren zijn muesli rechtstreeks uit dat zware blik. Dat is z'n systeem. Dat werkt voor hem.

En nu staat ie daar. Een perfect werkend meetinstrument binnen handbereik. Maar hij schudt er liever geïrriteerd omheen.

Het is grappig. En ook herkenbaar.

Hoeveel dingen doe jij ‘nu eenmaal zo’?

Laatst sprak ik een natuurgeneeskundige. Ze heeft tevreden klanten, jaren ervaring. Maar een e-maillijst opbouwen en mailen? Nooit.

"Waarom niet?" vroeg ik.

"Dat is toch spam? Mensen willen niet lastiggevallen worden."

Ik vertelde haar over onze eigen mails. Hoe positief mensen reageren. Dat we zo ons aanbod onder de aandacht van onze doelgroep brengen. En in contact blijven met klanten.

"Ja maar", zei ze, "in mijn vak werkt dat niet."

Ondertussen verdwijnt haar naam uit beeld. Klanten vergeten haar. Ze ziet collega-bedrijven groeien.

Maar zelf mailen? Nee, ze gelooft niet dat het werkt.

Zelf kan ik er ook wat van

Toen Peter en Joeri met ContentLab kwamen, vond ik het maar niks. AI? Onpersoonlijk, dacht ik. Klinkt niet als mij, dacht ik. Verlies van eigenheid, dacht ik.

Je moet weten: ik zoek verbinding. Niet alleen aan de oppervlakte, maar in de onderstroom. In de energie. Daar maak je werkelijk contact. Van daaruit maak je de wereld van je klanten mooier. Dat is wat je stem reflecteert.

Hoe kan een machine dat ooit begrijpen?

Dus ging ik in de weerstand. “Jullie doen maar,” zei ik. En: “Ik wil er niks mee te maken hebben.”

Ik zag ze kijken, Peter en Joeri. Ze zeiden niks. Lieten me. Gingen door met bouwen.

Natuurlijk móést ik uiteindelijk wel met ContentLab aan de slag. Ik moest toch weten wat er in mijn eigen bedrijf gebeurde? Waar de mensen die ik coach en train mee gingen werken?

Dus voedde ik het systeem toch maar mijn teksten.

Met tegenzin.

Met de verwachting dat het niks zou worden.

En toen kwam er content uit

Wat ik kreeg was geschreven in mijn stem. Met mijn eigenheid.

Ik las het. Las het nog een keer. Zocht naar wat er mis was. Naar waar het niet klopte. Naar het moment waarop ik kon zeggen: zie je wel, dit werkt niet voor mij.

Maar dat moment kwam niet.

Wat ik wel vond, waren zinnen die ik zelf had kunnen schrijven. Verhalen die aanvoelden als mijn verhalen. Alleen ontstonden ze sneller. Makkelijker. Zonder dat ik urenlang zat te worstelen met hoe ik iets wilde zeggen.

Ik vond het knap lastig.

Want ik had gelijk willen hebben.

Ik had gewild dat mijn overtuiging bevestigd zou worden. Dat AI inderdaad koud en onpersoonlijk was. Dat ik voor echte verbinding per se zelf elk woord moest tikken.

Maar dat klopte niet.

Ik ontdekte juist dat AI en verbinding geen tegenpolen hoeven te zijn. Maar dat ze in ContentLab hand in hand gaan.

Ik had een flinke duw nodig om die drempel te nemen.

Hoe overtuiging ons soms in de weg zit

Ik snap heel goed: het is niet dat we niet willen.

Het probleem is dat onze overtuiging soms zo vastgeroest zit, dat we niet zien wat mogelijk is.

Ook al ligt de oplossing voor het oprapen.

Ik neem je even mee terug naar het aanrecht. Peter schudt nog steeds. Het blik kantelt, een handjevol muesli valt naast z’n kom. Hij zucht. Veegt het op. Schudt opnieuw.

Ik kijk naar hem. Naar dat schepje in het blik. Naar zijn frustratie. "Weet je wat", zeg ik, "ik haal het schepje eruit. Dan kun jij weer gewoon schudden."

Hij kijkt me aan, tikkie onzeker. Zegt: "Of ik gebruik voortaan dat schepje van jou."

Zo gaat het dus.

Je schudt. Iets zit in de weg. Je schudt harder. Het werkt niet echt. Je raakt geïrriteerd. Maar je blijft schudden. Want dat is hoe je het doet. Dat is wat je kent.

Tot iemand zegt: of je pakt dat schepje.

Of tot je het zelf ziet 😉

Zeg eens eerlijk: welke overtuiging houdt jou tegen, terwijl de oplossing al klaarligt? Waar schud jij nog steeds omheen?

En wanneer pak je dat schepje?